Meltdown

Mijn zus is tante geworden. Van het schattigste en liefste jongetje ter wereld, heb ik van horen zeggen. Mijn metekindje heeft een neefje dat ze nu al in haar hart gesloten heeft, dat kan ik zien op de foto's die passeren op de social media. Ik gun de schoonfamilie van mijn zus met gans mijn hart hun prachtige baby. Maar voor mij is dit een van de moeilijkste...

Hoe sterk ik ondertussen ook denk te zijn, het ging verdomd diep dit weekend. De loopschoenen, die bleven gans het lange weekend eenzaam in een hoekje staan. De chocolade in de voorraadkast, die was dan weer de enige die mij leek te begrijpen. Tot zover de gezonde levensstijl... De hubbie snapt er niets van. Hij krijgt flashbacks naar drie jaar geleden. De tijd waarin hysterische huilbuien afgewisseld werden met uren slapen. Overdag, 's avonds, 's nachts. Slapen is mijn beste vriend.

Het is volkomen terecht dat hij er niets van snapt. Ik heb nooit of te nimmer problemen gemaakt van alle vrienden en familieleden die zwanger werden en fantastische kinderen kregen. Ik kijk er altijd heel hard naar uit om ze bij ons thuis te verwelkomen. Stuk voor stuk zijn ze prachtig. De een heerlijk rustig en steeds bereid om samen een boekje te lezen in de zetel, de ander onstuimig en dus altijd in om samen op ontdekkingstocht te gaan. In ons huis, door onze tuin, er is hier altijd wel iets te beleven. Ze hebben allemaal hun eigen plekje in mijn leven veroverd. Het metekindje op kop met de rest in haar kielzog.

Waarom is deze baby dan anders? Omdat hij tante zal zeggen tegen mijn zus... Omdat hij de dikke vriend van het metekindje zal worden op familiefeesten... Omdat hij mij toont, wat kon geweest zijn...

Lieve baby, ik wens je een gezond en gelukkig leven toe, met alle liefde en vriendschap van heel de wereld. Ook jij zal je plaatsje in mijn leven veroveren. Vanaf het moment dat ik je voor het eerst zal zien, zal ik je in mijn hart sluiten, ik ben er zeker van. Maar dit weekend heb je mij op de knieën gekregen. Morgen wordt het terug beter, maar vandaag nog even niet...

Go with the flow

Terwijl ik dit schrijf, bekom ik van een heerlijk weekend vol familytime. Zoals in veel families, misschien ook die van jou, staan weekends vol qualitytime gelijk aan copieuze maaltijden met tal van lekkernijen. Een babyborrel vol dessertjes, restaurantbezoeken met culinaire hoogstandjes en zo voort en zo verder.  Voor gezonde eters klinkt dat als een constante struggle tussen goesting en schuldgevoel. Maar hoeft het wel zo te zijn?

Toen ik pas met mijn gezonde levensstijl gestart was, was het zwart of wit. Grijs bestond niet en heerlijke 'pink sprinkles on a red velvet cupcake' waren al helemaal uit den boze. I worked my butt off (letterlijk!) om die 25 kilo kwijt te geraken en ze moesten en zouden eraf blijven. Kost wat kost, ook al stond dat ermee gelijk dat ik een alcoholvrije, glutenvrije, suikervrije veganist moest zijn.

Wat ik dan wel at? Groenten en ook fruit, als het voor 16h in de middag was ten minste, noten, zaden en heb ik groenten al vermeld? Ik was geobsedeerd door alles wat in mijn mond ging. Het moest gezond zijn en overal waar ik kwam stond eten gelijk aan stress. Het duurde een tijdje voor ik doorhad dat ik helemaal niet zo gezond bezig was. Ik voelde me nog steeds een pak beter dan vroeger, maar de tonnen energie die ik had aan de start van mijn gezonde levensstijl waren er niet meer. Sporten ging nog, maar met minder enthousiasme. Ik ging trager vooruit en begon er tegenop te zien om te vertrekken. Helemaal niet zoals ik normaal gezien ben, ik snapte er niets van. Ik at toch super gezond?

 Ik begon te experimenteren en kon langzaam maar zeker meer relaxen over mijn eetgewoontes.

Ondertussen heb ik geleerd dat een gezonde levensstijl vooral te maken heeft met het leren kennen van je eigen lichaam en luisteren naar wat het jou wil vertellen. Wanneer je jezelf constant regels oplegt, veroordeel je jezelf als je één van je dierbare wetten overtreedt. Gevolg: een gigantisch schuldgevoel en dat is zeker niet gezond.

Na het drinken van het minste beetje alcohol, voel ik me dagen ellendig. Mijn lichaam vertelt mij dat het op dat vlak genoeg geweest is en daar hou ik mij strikt aan.  Als ik te veel zuivelproducten eet, heb ik last van rode vlekken in mijn gezicht. Ik blijf dus maar beter weg van yoghurt en melk. Maar het is geen ramp om bij vrienden roomsaus te eten. Van één keer zal ik echt niet veranderen in één of ander monster van Frankenstein. Minder stress en meer happiness, voor mezelf en zeker voor de gastheer of -vrouw van dienst.  Ik eet graag vegetarisch, omdat het lekker is en omdat ik het een mooie principiële levenswijze vind, maar ik ben ook een echte bourgondiër. Ik weet dat ik in de herfst geen neen kan zeggen tegen een heerlijke wildmenu en ik voel mij daar ook niet meer schuldig over.

Dus tijdens een weekend als dit, waarin de lekkere, zogenaamde, zonden om mijn hoofd vliegen, maak ik gewoon keuzes. Om 16h in de namiddag nog een pannenkoek eten als ik straks op restaurant mag ? Neen dank u. Een chocolade moulleux als dessert later die avond? Yes, please! De kunst is om de juiste balans te vinden. Eerst moet je leren om je lichaam graag te zien en dat kan je door ernaar te luisteren.  Leg jezelf geen onrealistische regels op die je ongelukkig maken, maar experimenteer en kijk wat werkt voor jou. En als je zin hebt in chocolade, eet dan verdorie chocolade. Maar niet elke dag...

Ik ben ondertussen een alcoholvrije, glutenarme, lactosewerende flexitariër die zo weinig mogelijk suiker eet.  I just go with the flow and love myself enough to live a healthy balanced lifestyle.